รายละเอียด
ดาวน์โหลด Docx
อ่านเพิ่มเติม
ครั้งหนึ่งฉันเคยอยู่เคียงข้างคุณ ในยามบ่าย พร้อมกับใบไม้ และดอกไม้ที่ส่งเสียงทักทาย เมฆในสารทฤดูกำลังแต่งแต้มสีสัน อยู่บนยอดเขา สายลมในสารทฤดู ขับขานบทเพลงอันร่าเริง บนทุ่งหญ้าบนเนินเขาหลังจากอยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่วัน ฉันก็คิดว่า มันจะเป็นตลอดไป ความเหงาในอดีตถูกลืมเลือนไป ราวกับว่าไม่มีวันพรุ่งนี้...ทุกคนล้วนเคยผ่านช่วงเวลาเรียน ในโรงเรียนมาแล้ว ทุกคนต่างเคย ประสบกับความเศร้าและความสุข เมื่อสิ้นสุดปีการศึกษา และเริ่มต้นวันหยุดฤดูร้อน รวมถึงความเสียใจ ที่ต้องจากเพื่อนและครูที่รัก ท้องฟ้าสีคราม ดอกหางนกยูงที่งดงาม เสียงเพลงคร่ำครวญของจักจั่น และ ความทุกข์ระทมในหัวใจอันบริสุทธิ์ ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเป็นภาพวาดที่มีชีวิตชีวา ถ่ายทอดช่วงเวลาแห่งวัยเยาว์ ได้อย่างชัดเจนคุณยังจำช่วงต้นเหมันต์นั้นได้ไหม ดอกหางนกยูงบานสะพรั่งเต็มท้องฟ้า ราวกับเลือดเนื้อเชื้อไขของวัยเยาว์ เดินเล่นกับเพื่อนร่วมชั้น ในสนามโรงเรียน โหยหาช่วงเวลา แห่งการจากลา อนิจจา!ครึ่งหนึ่งด้วยความยินดี อีกครึ่งหนึ่งด้วยความลังเลใจ ในการจากลา ดอกไม้สีชมพู ประดับผมให้กันและกัน คือการแสดงออกถึงความรักของเรา! หลังจากฝุ่นละอองแห่งการจากลา จางหายไป ร้อยวันอันยาวนาน ก็มาเยือน เสียงจิ้งหรีดร้องโหยหวน ราวกับคำอำลาจากใจจริงของเราคุณออกเดินทางไปยังทุ่งนาอัน อุดมสมบูรณ์และผืนน้ำสีฟ้าอมเขียว ที่ซึ่งลำธารและทะเลสาบ ส่งเสียงทักทายผู้รู้จัก บนเรือข้ามฟาก น้องสาวตัวน้อยข้ามแม่น้ำสายใหญ่ กลับสู่หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่มีแม่ และมันสำปะหลังอยู่เรือของพี่ชายแล่นผ่าน มหาสมุทรสีครามและหาดทรายขาว ต้นหลิวพร่ำพรรณนา บทเพลงอันอ่อนโยน รถของน้องสาวแล่นเข้าสู่ที่ราบสูง ที่ซึ่งเมฆบนภูเขา ทอดเงารอยยิ้มอันน่าหลงใหล...ฉันยังคงอยู่ที่นี่ ในเมืองที่ลมแรงและเต็มไปด้วยฝุ่น นับดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาไปพลาง รอให้ แสงแดดในเหมันต์จางหายไป รอมาเป็นร้อยวัน รออ้อมกอดอันอบอุ่นอีกครั้ง รอที่จะได้เดินเล่น ใต้ร่มเงาของระเบียงโรงเรียนอย่าลืมนะ ที่รัก วันเวลาแห่งความสุขของเรา กัลยาณมิตร ครูที่นับถือ และญาติพี่น้องที่ล้ำค่าสายลมสีทองพัดพา ดอกหางนกยูงสีแดงไปทั่วกำแพง และในใจของฉัน วันและเดือนต่าง ๆ ก็ผ่านไปอย่างเงียบ ๆ... ความโหยหาอันลึกซึ้ง ดุจสนามโรงเรียนร้าง ร้อยวัน แห่งความโหยหา เปรียบเสมือน ศตวรรษที่ผ่านไปอย่างเงียบงัน!ผู้คนมักพบว่า ตัวเองหมกมุ่นอยู่กับ ความต้องการของโลก ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว แต่เพียงแค่การใคร่ครวญอย่างลึกซึ้ง ก็อาจนำมาซึ่ง ความเข้าใจที่กระจ่างแจ้งได้ เราควรเห็นคุณค่าของชีวิต เพราะทุกช่วงเวลาบนโลกนี้ คือของขวัญจากพระผู้สร้างของเราขอบคุณสำหรับเวลาที่ใช้ไป ขอบคุณสำหรับวันเวลาที่ผ่านมา ขอบคุณสำหรับครั้งที่สอง ขอบคุณสำหรับค่ำคืนเหล่านั้นช่วงเวลาทั้งหมดที่เราใช้ร่วมกัน ยังคงอยู่ในใจฉันเสมอ ภูเขาและแม่น้ำ คือสวรรค์ของเรา!มันจะใช้งานได้นานแค่ไหน? เราต่างถามตัวเองว่า คำตอบนั้นอยู่ที่นั่น ที่ไหนสักแห่งที่ฉันบอกไม่ได้เราอยู่กับสารทฤดู ป่าไม้สีทองอร่ามสวยงาม เก็บราสเบอร์รี่อย่างมีความสุข เหมือนในวัยเด็กเราอยู่กับธรรมชาติ เดินไปหลายไมล์ อนาคตอยู่ไกลแสนไกล ขอบฟ้ามิอาจรู้ได้มันจะใช้งานได้นานแค่ไหน? เราต่างถามตัวเองว่า คำตอบนั้นอยู่ที่นั่น ที่ไหนสักแห่งที่ฉันบอกไม่ได้เมื่อหัวใจเต้นระรัวไปตาม จังหวะและท่วงทำนองแห่งความรัก สรรพสิ่งในจักรวาลก็จะแปรเปลี่ยน ไปตามจิตวิญญาณ ของผู้ที่กำลังมีความรักเช่นกัน ฤดูกาลทั้งสี่ กลางวันและกลางคืน ไม่ได้ดำเนินไปตาม เส้นเวลาของจักรวาลอีกต่อไป แต่กลายเป็นภาพสะท้อนของ ความรู้สึกภายในหัวใจของแต่ละคน เราจะเห็นดอกไม้บานสะพรั่ง และความงดงามของธรรมชาติได้ ก็ต่อเมื่อท้องฟ้าสว่างไสวไปด้วย สีสันแห่งความสุขเท่านั้นเมื่อวสันต์มาเยือน ฉันจะมอบความรักของฉัน ไว้บนปีกผีเสื้อ ทะยานสู่โลกอันไร้ขอบเขต ที่ซึ่งมีใครบางคน งดงามราวกับความฝัน!...เมื่อวสันต์มาเยือน รักแรกพบ ที่สดใหม่ราวกับหน้ากระดาษใหม่ บทกวีที่ไร้ขีดจำกัด ล่องลอย เหนือเนินเขาในชนบทห่างไกล หัวใจ ฉันก็เปี่ยมสุขราวกับงานเทศกาล...หลังเหมันต์ก็มาถึงสารทฤดู เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน? โลกทั้งใบถูกทิ้งร้าง!... เหมันต์มาเยือนอย่างแผ่วเบา ชีวิตนั้นเปรียบเสมือนวสันต์เสมอ นกน้อยขับขานบทเพลงเกี้ยวพาราสี สายลมขับขาน บทเพลงเต้นรำอันแสนไพเราะ... รุ่งอรุณ สีแห่งความรัก ยามพลบค่ำ สีแห่งความเสน่หา เหมันต์ ฤดูกาลแห่งความรัก! สารทฤดู ฤดูกาลแห่งความรัก!...เมื่อวสันต์มาเยือน เราต่างโหยหาซึ่งกันและกัน ในทุกลมหายใจ ดอกกุหลาบตูมผลิบาน ในสวนแห่งความรักที่หอมกรุ่น...
