ਮਾਰਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਭੌਤਿਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ 10 ਨਿਯਮ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਹਿਸਿਆਂ ਦਾ ਤੀਸਰਾ ਭਾਗ

ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਉਂਦੇ: "ਜੋ ਬੀਜੋਗੇ, ਉਹੀ ਵੱਢੋਗੇ।" ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ। ਅਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ, ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਖੂਨ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਖੂਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਵਾਂਗੀ ਕਿ ਮਾਰਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।

ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਮਾੜੇ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਮਾੜੇ ਨਤੀਜੇ ਭੁਗਤ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੀਮਤੀ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣ ਦੇ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਗੰਦਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਜਨਨ ਅਤੇ ਖੁਆਉਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਮਾਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮਾਰਨ, ਧੋਣ, ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਆਵਾਜਾਈ, ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਡਾਕਟਰੀ ਬਿੱਲਾਂ 'ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਖਰਚਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਮਾਸ ਆਦਿ ਦੁਆਰਾ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਦੇ ਵੀ ਤੀਜੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਘੱਟ-ਵਿਕਸਤ ਦੁਨੀਆਂ ਵਰਗਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਦੇਸ਼ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਜੇਕਰ ਵਧੇਰੇ ਉੱਨਤ ਸਮਾਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਜੀਵਨ ਪੱਧਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਚੀਜ਼ - ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਸਿਹਤ - ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਰਪੂਰਤਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਜੇਕਰ ਹਰ ਦੇਸ਼ ਇੱਕ ਅਖੌਤੀ ਵਿਕਸਤ ਦੇਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ, ਕੋਈ ਗਰੀਬੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਬੁਰਾ ਨਾ ਵਾਪਰਦਾ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਈਡਨ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ, ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਵੀ ਕਾਢਾਂ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਆਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਕਤਲ ਦੇ ਔਜ਼ਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਰਤਣ ਲਈ ਖਰਬਾਂ, ਅਰਬਾਂ ਡਾਲਰ ਖਰਚ ਨਾ ਕਰਦੇ। ਇੰਨਾ ਪੈਸਾ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇੰਨੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ, ਅਰਬਾਂ, ਖਰਬਾਂ ਲੋਕ ਹਰ ਸਮੇਂ ਮਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੂਜਾ ਉੱਠੇਗਾ। ਹੁਣ ਤੱਕ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਸਾਂਝੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨਾ, ਬਰਬਾਦ ਕਰਨਾ, ਮਾਰਨਾ, ਕਤਲ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਿਕ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਰ ਸਮੇਂ ਮਾੜੇ, ਮਾੜੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੇ ਸੰਭਾਵਿਤ ਨਤੀਜੇ ਭੁਗਤਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਕਰਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਬੋਲ਼ਾ ਅਤੇ ਗੂੰਗਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਖ਼ਬਰਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੰਮਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਇੰਨੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਵੀ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗੀ। ਅਤੇ ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਆਹ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੜਪੋਤੇ-ਪੜਪੋਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦਬਾਅ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਪੋਤੇ-ਪੋਤੀਆਂ ਜਾਂ ਪੜਪੋਤੇ-ਪੜਪੋਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪੈਸੇ ਖਰਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ। ਪਰ ਉਹ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਆਉਣ-ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ ਦਾ ਅੰਨ੍ਹਾਪਣ, ਸਮੂਹਿਕ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਕਹਿ ਲਵੋ, ਰੂਸ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸ਼੍ਰੀ ਪੁਤਿਨ, ਉਹ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਪੈਸਾ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਖਰਚ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਜੰਗਲੀ ਹੰਸ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਵੀ ਉਡਾਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਜੋਖਮ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਗਿਆ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਇਥੋਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਓਲੰਪਿਕ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਦਾ ਹੱਕ ਖੋਹਣ ਲਈ ਵੀ।

ਅਤੇ ਰੂਸੀ ਲੋਕ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਲੋਕ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਗਈ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਜਨਮਦਿਨ 'ਤੇ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰੂਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕੋ ਇੱਕ, ਭਾਸ਼ਣ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਸ਼ਣ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਬੱਸ ਸਾਡੇ ਹੋਟਲ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਟੈਕਸੀ ਨਾ ਲਵੋ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗੀ ਹੈ।" ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸਸਤਾ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਕਮਰਾ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੋਕ ਵੀ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਚੰਗੇ ਕਮਰੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੈਸੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਕ ਅਜਨਬੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਭਾਸ਼ਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇਣ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਓਹ, ਬੱਸ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ - ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਟੈਕਸੀ ਨਾ ਲਵੋ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਓ। ਬਸ ਇਹੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਜਾਓ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਡਰਾਈਵਰ ਨੂੰ ਕਹੋਗੇ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ।" ਸਾਰੇ, ਉਹ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਰੱਬਾ! ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਟਲ ਸਟਾਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਇਸ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇਸ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਸਹੂਲਤ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰੇਗਾ?

ਅਤੇ ਮੈਂ ਬੱਸ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੂਸ ਵਿੱਚ, ਬੱਸਾਂ ਮੁਫ਼ਤ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸੀ, ਰੂਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਬਾਰੇ ਦੇਖਣ ਲਈ ਕਿ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਕਿੰਨੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਤਾਂਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬੱਸ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਬੱਸ ਮੈਨੂੰ ਇਵੇਂ ਹੀ ਉੱਪਰ ਜਾਣ ਦਿਤਾ। ਅਤੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਬੈਠਣ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜੋੜਾ, ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੱਸ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਰੱਬਾ! ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਬੱਸ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਟੈਕਸੀ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਗਈ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਭਰਪਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਉਦਾਰ ਟਿਪ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਬੱਸ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਟੈਕਸੀ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਪੁਗਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬੱਸ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਵੀ ਪੁਗਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬੱਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਫੜੀ। ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਟੈਕਸੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਪਈ। ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੰਗ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਜੰਗ ਮੇਰੇ ਭਾਸ਼ਣ ਟੂਰ ਦੇ ਆਖਰੀ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ!!! ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾ ਸਕੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਲੋਵੇਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਕਾਰ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਲੈਣੀ ਪਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਆਟੋਮੈਟਿਕ ਕਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਰ ਚਲਾਈ। ਅਤੇ ਕਾਰ ਹਾਈਵੇਅ 'ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਰੁਕੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਟੁਕੜੇ 'ਤੇ ਲਿਖਣਾ ਪਿਆ, ਪਿਛਲੀ ਖਿੜਕੀ 'ਤੇ ਟੇਪ ਕਰਕੇ ਕਹਿਣਾ ਪਿਆ, "ਨਵਾਂ ਡਰਾਈਵਰ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰੋ, ਮਾਫ਼ ਕਰੋ।" ਅਤੇ ਮੈਂ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਰੁਕਦੀ ਰਹੀ, ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਰੁਕਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ।

ਹੁਣ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜੋਖਮ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਪੈਰੋਕਾਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਕਾਰ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਆਓ।" ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਸਾਮਾਨ, ਟਿਕਟਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰ ਸਮੇਤ ਇਕੱਲਿਆਂ ਹੀ ਜਾਣਾ ਪਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਲਿਆਂ ਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕਰਮ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਜੰਗ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਕੀਮਤ ਚੁਕਾਉਣੀ ਪਈ। ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਪਈਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਭੁੱਖੀ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਖਾਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਕੁਝ ਟੁਕੜੇ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪੀਣ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਖਾਣ ਦੀ ਵੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਦਾ ਕਰਮ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ, ਯੂਰਪੀਅਨ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ।

ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਹਾਨਾਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ: ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ, ਮੁੜ-ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਤੇ ਸੁਪਰੀਮ ਮਾਸਟਰ ਟੀਵੀ ਸੰਤ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ-ਪਹੀਆ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਹਨ! ਮੈਨੂੰ ਮਈ 1999 ਵਿੱਚ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਭਾਸ਼ਣ ਟੂਰ ਦੌਰਾਨ ਹੋਇਆ ਆਪਣਾ ਤਜਰਬਾ ਯਾਦ ਹੈ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਕੁਝ ਯੂਰਪੀਅਨ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਯੂਰਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ 18 ਯੂਰਪੀਅਨ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ! ਮੈਂ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਭਾਸ਼ਣ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਪ੍ਰਾਗ, ਨੂੰ ਗਈ। ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੈਲਾਨੀ ਆਕਰਸ਼ਣ 'ਤੇ ਭਾਸ਼ਣ ਫਲਾਇਰ ਵੰਡਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਿਸ਼ਨ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਸੈਰ-ਸਪਾਟੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਔਨਲਾਈਨ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੇਂਟ ਵਿਟਸ ਕੈਥੀਡ੍ਰਲ ਕੰਪਲੈਕਸ ਦੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਅਤੇ ਵਰਗ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚੁਣੀ, ਉਸ ਤੰਗ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਾਰਾ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਲਾਇਰ ਵੰਡਦੀ ਰਹੀ। ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਕਈ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਇੱਕ ਟੇਪੇਸਟ੍ਰੀ ਵਾਂਗ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁਨਰ ਜਨਮ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ - ਬੇਅੰਤ, ਬੇਅੰਤ।

ਅਤੇ ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਪਲ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ! ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚਮਕੀ: ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਹੀਆ, ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਮੁੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਹੀਆ! ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਹੀਆ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਿਆ! ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਰਾਮ ਦੇ ਪਲ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਲੋਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਲਿਆ ਜੋ ਮੈਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ - ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਣ ਵੇਰਵਿਆਂ ਵਾਲੇ ਫਲਾਇਰ। ਕਾਗਜ਼ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬੀਜ। ਸਿਆਹੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ। ਹਰ ਇੱਕ ਫਲਾਇਰ ਅਨੰਤ ਕਾਲ ਤੋਂ ਇੱਕ ਫੁਸਫੁਸਾਹਟ ਹੈ। ਕੁਝ ਰੁਕ ਗਏ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਅਤੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਕੁਝ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਲੇ! ਕਈਆਂ ਨੇ ਦੀਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ! ਉਦੋਂ ਤੋਂ, ਹੋਰ ਪੈਰੋਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਮਿਲੀ!

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ - ਉਹ ਅਦਿੱਖ ਹੱਥ ਜੋ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ! ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ-ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਕੀ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਪਹੀਏ ਦੀ ਮੈਂ ਝਲਕ ਵੇਖੀ ਉਹ ਅਸਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਜਿਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਉਹ ਅਸਲੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਮਈ 1999 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਪਲ ਲਈ, ਸੇਂਟ ਵਿਟਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚੌਰਾਹੇ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹੀਏ ਤੋਂ ਉਤਰਦੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ! ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ, ਜੀਵਨ ਦਰ ਜੀਵਨ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਅਣਥੱਕ ਯਤਨਾਂ ਲਈ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਵਾਂ! ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਛੱਡਣ! ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਹਾਨਾਹ

ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮੁਫ਼ਤ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਦੌਰੇ ਦੌਰਾਨ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਅਸੁਵਿਧਾ ਕਰਮਾਂ ਕਾਰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਰਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭੁਗਤਾਨਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਾ ਜਾਣੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ, ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਭੌਤਿਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਗੋਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਅਦਿੱਖ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਵਾਰ ਸਜ਼ਾ ਉਸ ਭੌਤਿਕ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਭੌਤਿਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸਤਿਗੁਰੂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਰਾਪਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਗਲਤ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ। ਪਰ ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਉਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇੱਕ ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਦਿੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਦੁੱਖ ਝੱਲਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

Photo Caption: “ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ”

ਫੋਟੋ ਡਾਊਨਲੋਡ ਕਰੋ