Дэлгэрэнгүй
Татаж авах Docx
Дэлгэрэнгүй уншаарай
Бид бүгдийн дотор сайн сайхныг хүсэх хүсэл эрмэлзэл нь ихэвчлэн муу үйлийн үрээр хязгаарлагддаг. Хүн өөрийн замаа засах хүслийг ихэвчлэн хүсэл шуналын шуурга дийлж байдаг. Хүн хэдий чинээ их тэмцэнэ, төдий чинээ орооцолддог. Хайр дурлал, өдөр тутмын амьдралын үйлийн үрийн өр нь хүнийг доош татан; хорвоогийн шоронгоос ангижрах боломжгүй мэт, бүх зүйл хүнийг бүслэн, амьдралыг нь хүлдэг. Ай дээд тэнгэрийн гэрэлт индэр дээрх Бурхан минь, би харанхуй жимээр төөрч, бүдэрсээр явна! Би итгэл бишрэлт нэгэн байхыг хүсэвч хүршгүй хол мэт санагдана, Эрхэм ариун байхыг хүсээд, алдаа эндэгдэлд дахин дахин живнэ. Олонтоо өөртөө гэмш гэж хэлэвч Орчлонгийн уяа дахин төрөх хүрд рүү татна. Салхи, аянгад элэгдсэн энэ дэлхийн хувцастайгаа Бурханы ариун нөмрөгийн захаас атгахыг хэчнээн их хүснэ вэ! Дахиад л би амьдралын их далайд Зорилго ч үгүй хөвж, Чиг зүгээ үл мэдэн, төөрөлдөнө.. Шөнө нь алдар нэр, амжилт зүүдэлсээр, Өглөө нь бодит өдрийн бухимдалтай нүүр тулна. Хар дарсан зүүд билиг оюуныг минь халхлах хүнд хөшиг, Гай гамшиг итгэлийг минь ганхуулна. Эмзэг, би гэнэтийн алхам бүрийг хэмжиж, мунхгийн замаар Бурхан багшийн сургаалын гэрэлд хөтлөгдөн алхана. Олонтоо би бүх хүслээ таслахыг хүсэв ч Зүрх сэтгэл минь хуучин үйлийн үрийн холбоондоо уягдсаар. Хүсэл тэмүүлэл тороо нэхэж, өдөр бүрийн амьдрал гар хөлийг минь хүлнэ! Тэмцэх тусам улам бүр орооцолдоно... Ай гайхамшигт индэр дээрх Бурхан минь, би тоолшгүй олон зовлонт ертөнцөд төөрчихлөө. Би эрхэм ариун байхыг хүсээд яагаад ийм дорд байна вэ? Би чөлөөлөгдөхийг хүсээд яагаад живсээр л байна вэ... Өнгөрөх өдөр бүр бүүдийж, Бурханы дүр үүлсийн тэртээд бүдгэрэн одно! Хүний амьдралын хамгийн сайхан үе бол сурагч нас юм. Сар дөнгөж мандаж, цэцэгс дэлгэрч байгаа шиг сэтгэл зүрх нь ариун тунгалаг, мөрөөдлөөр дүүрэн байдаг: Өгөөмөр инээдээрээ гоёсон тэр, Хатсан горхины ёроолд шувууны хөл мэт хөнгөнөөр дэвхрэн алхана. Өглөөний энэ зам дээрх тэр бол миний хайрт. Сэтгэлд нь салхи, уруул дээр нь сар байна. Хотод байгаа арван таван настай түүний торгон үс нь бүжиглэнэ. Тэр хотод зэрлэг байгалийн баяр баясгаланг авчирлаа. Тэрээр цэнхэр дугуйндаа баярын завины дүрс зурна. Хүрээлэнгийн цэцэгс, шувуудад амар амгалангийн нүдийг бэлэглэнэ. Хөлийнхөө чимээгээр тэрээр аялгуу илгээнэ. Тэрээр залуу насны гартаа цэнхэр үүлс тэврэн авав. Итгэлийн хайр дүүрэн хоолой миний хоосон сэтгэлд минь шингэнэ. Тэнгис түүний гарт байна, давлагаа ч бас байна, Тэгж би бүх талаар хүрээлэгдсэн арал болж хувирна. Түүний нүд нь далайн түрлэг мэт улам бүр романтик болжээ. Үүрийн гэгээн дэх далавчаа гэмтээсэн хүрэлзгэнэ шиг би түүн рүү ширтэж, шөнийн шүүдрийн дусал бүрийг шингээж авлаа. Гэнэт л би хөл доороо газрын судасны цохилтыг мэдэрнэ. Гэнэт би сэтгэлийнхээ доторх хоёр цагаан далавчийг саналаа... Өгөөмөр инээдээрээ гоёсон тэр, Хатсан горхины ёроолд шувууны хөл мэт хөнгөнөөр дэвхрэн алхана. Өглөөний энэ зам дээрх тэр бол миний хайрт. Сэтгэлд нь салхи, уруул дээр нь сар байна. Эрин үе дамжин хайр, хүсэл тэмүүлэл бидний зүрхний гүнд долгилсоор ирсэн ч жинхэнэ хайрыг олох нь ихэвчлэн өөр хэрэг байжээ. Гэр бүл, найз нөхөд хэчнээн эрхэм, чухал ч амьдралын маань ганц хайрыг орлож үл чадна. Зүрхний Хатан Хаанд Уй гашуун хөзөр бий. Тэр өнөөдөр энд байна. Тэр маргааш явна. Залуу эрчүүд олон байв ч зүрхний хайрт цөөхөн. Хэрэв хайр минь намайг орхивол би яах вэ? Би аавдаа хайртай. Би ээждээ хайртай, Би ах дүү нартаа хайртай. Би эгч нартаа хайртай. Би найз нөхөд, хамаатан садандаа ч бас хайртай. Гэхдээ би тэднийг бүгдийг нь орхиж, Тантай хамт явах болно. Хэрэв тэр уулсад тоолж баршгүй алт, мөнгө эрдэнэс байсан ч Таныгаа бодсоор тоолж үл чадна, Зүрх сэтгэл минь дүүрчхээд Би юу ч харж чадахгүй нь. Амьдрал бодит чанартаа уй гашуу ихтэй. Шуургатай тэнгэр, манант дурсамжуудыг туулсан зүрх тайвшрахыг зүүдэлж л чадах нь хүн. “Өнгөрсөн шөнө би амьдралын тоосыг ардаа орхиж байна гэж зүүдэллээ.” Нэгэн агшинд ч болов сэтгэл амар Диваажин руу хөнгөхөн алхална Төөрөгдлийн гүнээс ангижран, амьдралын хүлээснээс мултарч, санаа үл зовох үүлс, салхины хөнгөн оршихуйд эргэнэ. Өнгөрсөн шөнө би зүүдэлсэн тайван даавуу, зөөлөн дэрсийг Агаар дүүргэн Анхилуун зандан модны үнэр хөврөхийг. Бидний хамтдаа байсан үе, бидний хайр үүрд мөнх байсан үе, бидний хайр үүрд мөнх байсан тэр үе Сэтгэл дүүрэн үе байсан. “Өнгөрсөн шөнө би амьдралын тоосыг ардаа орхиж байна гэж зүүдэллээ.” Нэгэн агшинд ч болов сэтгэл амар Диваажин руу хөнгөхөн алхална Анхилуун үнэртэй толгодын энгэрт -- Зовлон шаналал, уй гашуу үгүй ээ! Энэ үдэш би гэртээ ирлээ, Уулын бороо тасралтгүй дусалж, Дугуйнууд эзгүй замаар өнхрөн байна. Үүлс гунигтайгаар хөвөн, Зүүдэнд урина, Тансаг ахуй ойлголтууд Хүний хуурамч ертөнцийг мартуулна. Хайрт минь! Хонгор минь! Урт өдрүүд таатай байх Хуучны нандин зогсоолоо хайн, Гол цуцалтгүй урсана, Хүний хувь тавилан амарч, Гомдол бүхэн намжсан. Өнгөрсөн шөнө Би өөрийгөө хун гэж зүүдэллээ, Уулсын дээгүүр хөөрч, Цаснаас уун, Солонгод шумбаж байна. Эргээд эрх чөлөөгөө олжээ.
